ဒုတိယမၸိ ေက်ာင္းသားဘဝ

စိုင္းစိုင္းအသက္က အခုဆို ၂၆ ႏွစ္ထဲမွာ. ၂၀၀၈ က ေက်ာင္းျပီးတာဆိုေတာ့ ေလးႏွစ္ေလာက္ရွိျပီေပါ့။ ေက်ာင္းသားဘဝက လြမ္းစရာေကာင္းပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆိုးအတူ ေကာင္းအတူ အတူတူ ျဖတ္သန္းခဲ႔ရတဲ့အခ်ိန္ေတြက တကယ္ မေမ႔ႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။ မိုးလင္းခဲ့တဲ့ညေတြ အိပ္ေရးပ်က္ခဲ့တဲ့ ညေတြ.. အမ်ားၾကီးပါပဲ.. စာက်က္လို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး.. ေလွ်ာက္သြားေနၾကတာ အဟီး.. ဘာပဲေျပာေျပာ အဲ့ဒီေက်ာင္းသားဘဝကို လြမ္းတယ္။

ေက်ာင္းသားဘဝ ျပန္ရခ်င္ရင္ Master တန္းထပ္တက္ပါေဟ့ဆိုရင္ေတာ့ မတက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြမပါဘဲနဲ႔ေတာ့ မတက္ခ်င္ဘူး။ ျပီးေတာ့ သူမ်ားတကာ Master တိုင္း လိုက္ Master ျပီး စာကို နားမလည္ ပါးမလည္နဲ႔ ၾကက္တူေရြးက်က္က်က္ျပီး ေျဖရတာကို တကယ္ မၾကိဳက္ဘူး။ အဲ့ဒီအတြက္ ေက်ာင္းသားဘဝနဲ႔ ေဝးေနတာ ေလးႏွစ္ေလာက္ ၾကာခဲ့ျပီဆိုပါေတာ့။

ေက်ာင္းသားဘဝနဲ႔ ေဝးေနတယ္သာ ေျပာတာပါ။ ေက်ာင္းကိုေတာ့ တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ခါေလာက္ ပံုမွန္ ေရာက္ျဖစ္ေနတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီ သြားလည္ရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းကို သြားသြားလည္ျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းကို ေနာက္ဆံုးေရာက္ခဲ့တုန္းကေတာ့ ကိုယ့္အသက္ေတာ္ေတာ္ၾကီးသြားျပီဆိုတာ သတိထားမိတယ္။ ကိုယ္ Fresher Welcome လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ကေလးေတြကေတာင္ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေရာက္ လူၾကီးေတြျဖစ္ေနျပီကိုး။ ေက်ာင္းသားဘဝေတာ့ ေဝးပါျပီလို႔ေတာင္ စဥ္းစားခဲ့မိတယ္။

ဒါေပမယ့္ ကံက ၾကံဖန္ျပီး ေက်ာင္းျပန္တက္ရဖို႔ ျဖစ္လာတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ႔ ေဖေဖာ္ဝါရီေလာက္က ေနာ္ေဝအစိုးရက ေပးတဲ့ ပညာသင္ဆုကို ေလွ်ာက္ထားတာ တက္ခြင့္ရတယ္။ ျပင္ဆင္ခ်ိန္က သိပ္မရွိဘူးဆိုေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာ ေပါင္းကူး program ကို တစ္လ တက္ခဲ့ရေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။ အေရြးခံရတဲ့ လူေလးဆယ္ထဲမွာ ကိုယ္နဲ႔ သိတဲ့သူတစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ ပါတယ္.. ျပီးေတာ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႔လဲပါေတာ့ ပိုအဆင္ေျပတာေပါ့။

ျပီးခဲ့တဲ့ ဇူလိုင္ ၁၄ ရက္ေန႔က ျမန္မာျပည္ကေန ဘန္ေကာက္ကို အေယာက္ေလးဆယ္လံုး ေလယာဥ္တစ္စီးတည္းနဲ႔ အတူတူထြက္လာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ လွည္းတန္းကေန ဆူးေလကို သြားတာကမွ ၾကာတယ္လို႔ ထင္ရဦးမယ္။ (ေလယာဥ္ ပထမဆံုးစီးရတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေၾကာင့္လဲ ျဖစ္မွာပါ) .. ေလယာဥ္စတက္တယ္.. ျငိမ္သြားေတာ့ အစားအေသာက္ေတြ ခ်ေပးတယ္ .. အစားအေသာက္ေတြ စားျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီလက္ဘက္ရည္ေသာက္တယ္.. ေသာက္ျပီးခဏေနေတာ့ လာသိမ္းတယ္။ ခဏေနေတာ့ ေလယာဥ္ဆင္းေတာ့မယ္တဲ့.. ျမန္ထွာလို႔ေတြးမိတယ္။။ ဟီး.. ေတာသားေလ ေတာသား သိတယ္ေနာ္...။

သုဝဏၰဘုမၼိ ေလဆိပ္ကိုေရာက္ေတာ့ အားလံုး တန္းစီရတယ္ေပါ့.. အဲ့ဒီမွာ စိုင္းစိုင္းတို႔အားလံုးက ဒီဘက္ကို ေရာက္လာျပီ.. အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ညီမေလးတစ္ေယာက္.. သူ႔ေဘးက ကုလားမၾကီးကို Departure Form ကူျဖည့္ေပးလိုက္တာ Passport မွားသြားတယ္... သူက ဟုိကုလားမၾကီး passport ၾကီးကို ကိုုင္ထားျပီး Immigration ဝင္ေတာ့ ျပႆနာတက္ေရာေပါ့.. အကုန္လံုးကလည္း ဒီဘက္မွာဆိုေတာ့ ဟိုဘက္ကိုလည္း သြားကူညီေပးလို႔ မရ.. ဒုကၡ ေတာ္ေတာ္ေရာက္ပါတယ္။

ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာတစ္ခုက ယိုးဒယားေတြရဲ့ အဂၤလိပ္စာ အသံထြက္ကို ဘယ္လိုမွ ဖမ္းလို႔ မမိတာပဲ။ သူတို႔ ဘာေျပာလို႔ ေျပာေနမွန္းကို နားမလည္ဘူး။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ စိုင္းစိုင္းကို လိုက္ပို႔ေတာ့ အိမ္က ယိုးဒယားဖုန္းကတ္ေလးတစ္ကတ္ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီဖုန္းကတ္နဲ႔ ေက်ာင္းကလာၾကိဳေနၾကတဲ့ စီနီယာေတြကို အေၾကာင္းၾကား ဘာလုပ္သင့္တယ္ဆိုတာ တိုင္ပင္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ စိုင္းစိုင္းနဲ႔ အျပင္က စီနီယာ တစ္ေယာက္တည္းပဲ က်န္ေနခဲ့ျပီး က်န္တဲ့သူေတြကို ေက်ာင္းကို အရင္သြားခိုင္းလိုက္ရတယ္...

လူက ဗိုက္ကလဲ ေတာ္ေတာ္ဆာေနျပီ.. ဘန္ေကာက္ကို ေန႔လည္ ၁၁ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က ေရာက္တာ ညေန ေလးနာရီေက်ာ္တဲ့အထိ ဟိုေကာင္မေလးမ်က္ႏွာကို မျမင္ရေသးဘူး.. ေတာ္ေသးတာက သူ႔ကို ဖုန္းဆက္လို႔ရေနလို႔.. သူ႔ကိုလည္း အားမငယ္ဖို႔ အားေပးရတယ္.. မိန္းကေလးတစ္ေယာက္တည္း စကားမေပါက္ ဘာမေပါက္နဲ႔ဆိုေတာ့ ေၾကာက္မွာပဲ ထင္မိလို႔..

ေလးနာရီေက်ာ္လာမွာ သူ႔မ်က္ႏွာကိုျမင္ရတယ္.. ေတာ္ေသးတာေပါ့ အဆင္ေျပသြားလို႔.. သူ႔မလည္း ဟိုအခန္းဝင္ ေဖာင္ျဖည့္ ဒီအခန္းဝင္ေဖာင္ျဖည့္ရနဲ႔ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းသြားမွာပဲ.. ေလယာဥ္ကြင္းကထြက္ လာၾကိဳတဲ့အမကို လိုက္ရွာ၊ ျပီးေတာ့ တက္စီငွားျပီး ေက်ာင္းကို ဒိုးရတယ္။ တစ္နာရီနီးပါးေလာက္ စီးျပီးေတာ့ကာ... စိုင္းစိုင္းတို႔ေက်ာင္းကို ေရာက္ပါတယ္.. AIT တဲ့။ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ဘန္ေကာက္ေရလႊမ္းေတာ့ သူက ေတာ္ေတာ္ေလးကို ခံလိုက္ရတယ္.. သူကနည္းနည္းနိမ့္တာကိုး.. အခုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ျပန္အဆင္ေျပေနပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ ေျမညီထပ္ေတြကေတာ့ သံုးလို႔ မရဘူးျဖစ္ေနတုန္းပဲ။

ေက်ာင္းထဲေရာက္ေတာ့ ေမွာင္လုလုပဲ။ အထုပ္အပိုးေတြခ်ျပီး Cafeteria ကိုသြားတယ္။ မုန့္စားဖို႔ ပိုက္ဆံအိတ္လိုက္ရွာေတာ့ ရွိေတာ့ဝူး............... ။ အား........... စိတ္ေတာ္ေတာ္ တိုတယ္.. ဗိုက္ကဆာပါတယ္ဆို ပိုက္ဆံက တျပားမွ မက်န္ေတာ့ဘူး.. ဂိတ္ကို အေျပးသြားျပီး သတင္းေပးျပီး စံုစမ္းခိုင္းရတယ္။ ဒီေန႔ထိေတာ့ ဘာမွ မထူးဘူး.. ထူးလဲ မထူးလာေတာ့ဘူးထင္ပါတယ္ေလ.. ထားပါေတာ့.. ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲၾကပါတယ္.. ဟီး.. ထမင္း မငတ္ေတာ့ဘူးေပါ့။

ေက်းဇူးတင္တယ္ သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ။ ေက်ာင္းသားဘဝကို ဒုတိယတစ္ေခါက္ အတူတူျပန္တက္ခြင့္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကူညီေပးၾကတဲ့အတြက္။

ဆရာေတြကေတာ့ ေျပာပါတယ္.. အခုပထမတစ္လက Bridging ျဖစ္တဲ့အတြက္ ပ်ားရည္ဆမ္းကာလေပါ့ ဟဲဗီးၾကီးေတြက August မွာစမယ္ဆိုတဲ့သေဘာေပါ့.. အီး.. ေက်ာေတာ့ခ်မ္းတယ္။ ျမန္မာျပည္နဲ႔ မတူတဲ့ သင္ၾကားမႈပံုစံက ဘယ္လိုေနမယ္ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူးေလ..။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္  ကၽြန္ေတာ္တို႔အားလံုးရဲ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ၾကိဳးစားၾကမယ္.. ျဖစ္ေအာင္လုပ္ၾကမယ္.. ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြလည္း မည႔ံဘူးဆိုတာ ျပရမွာေပါ့ေနာ့။

ေနာက္ႏွစ္အတြက္ ပညာသင္ဆုကို ဘယ္အခ်ိန္မွာ စေခၚမယ္ဆိုတာကိုလည္း တင္ေပးပါ့မယ္.. ေစာင့္ၾကည့္ျပီး မွ်ေဝေပးၾကဖုိ႔ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ေနာက္ႏွစ္က်ရင္ လူပိုမ်ားမ်ားေခၚမယ္လို႔ ေျပာၾကလို႔ပါ။ ၆၀ ေလာက္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္ေပါ့။ ေက်ာင္းျပီးခါစ Grading ေကာင္းတဲ့လူငယ္ေတြလဲ ေလွ်ာက္လို႔ရပါတယ္။ လုပ္သက္ရွိထားတဲ့ လူေတြလဲ ေလွ်ာက္ႏိုင္ပါတယ္။ အစိုးရ ဌာနကလူေတြလဲ ေလွ်ာက္ထားႏိုင္ပါတယ္။ ဒီပညာသင္ဆုက ဘယ္အပိုင္းကိုမွ ေပးမယ္ဆိုျပီး ကန္႔သတ္မထားတဲ့အတြက္ အဆင္ေျပပါတယ္။ Engineering တက္ရတဲ့လူေတြက အမ်ားဆံုးပဲ.. ေနာက္ျပီးေတာ့ Development ေပါ့.. MBA တက္ၾကမယ့္သူေတြကလည္း အမ်ားသားပဲ.. ကိုးေယာက္ေတာင္မွ.. MBA ကို ပညာသင္ဆုေပးတာ မရွိသေလာက္ရွားတယ္ေလ.. စိတ္ပါဝင္စားသူမ်ား အသင့္ျပင္ထားၾကပါေနာ္.. CGPA တို႔.. ေထာက္ခံစာတို႔ကို ျပည့္စံုေအာင္ လုပ္ထားေစခ်င္တယ္..

http://www.ait.ac.th/ မွာလည္း ဝင္ၾကည့္လို႔ရပါတယ္..

ေက်ာက္စီပန္းခ်ီ Gems Art

ၾကံဳတုန္းၾကံဳခိုက္ေလး မိုးကုတ္က ေက်ာက္စီပန္းခ်ီအေၾကာင္းေလး ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒီေက်ာက္ပန္းခ်ီလုပ္ငန္းက ၁၉၉၈ - ၉၉ ေလာက္မွာ စတင္ခဲ့တာျဖစ္ျပီး တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ကေနျပီးေတာ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းအေနနဲ႔လည္း လုပ္ကိုင္ၾကပါတယ္။ စိုင္းစိုင္း ရွစ္တန္းေျဖျပီး ကုိးတန္းမတက္ခင္ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္ေလာက္တုန္းက ေက်ာက္ပန္းခ်ီကို ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် လုပ္ဖူးခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္းမွာ မလုပ္ျဖစ္ေတာ့တာ အခုထိပါပဲ။ 


စိုင္းစိုင္းကို ေက်ာက္ပန္းခ်ီသင္ေပးခဲ့တဲ့ ဆရာကေတာ့ အခုထိ လုပ္ေနတုန္းပါပဲ။ အခုခ်ိန္မွာ မိုးကုတ္ျမိဳ႔မွာ အၾကီးဆံုးလို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရမယ္ထင္တယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့လ မိုးကုတ္ျပန္ေတာ့ ဆရာ့ဆီကို အလည္ေရာက္တုန္း သူတို႔ ေက်ာက္ပန္းခ်ီစီေနတဲ့ ပံုေတြ ရိုက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ 



စိုင္းစိုင္းလုပ္ခဲ့တာေတြက ခရစ္စမတ္ပံုတူကားေလးေတြ၊ ေနာက္ ကာတြန္းပံုေလးေတြ၊ ျပီးေတာ့ ျမန္မာ႔ရိုးရာပံုေလးေတြေပါ့ ကိႏၷရီ ကိႏၷရာ ေမာင္ႏွံပံုေလးေတြ၊ ေနာက္ တျခားပံုေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလုပ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ေက်ာက္ပန္းခ်ီစီရတာ ေတာ္ေတာ္ လက္ဝင္ပါတယ္။ ပထမ ကိုယ္ပံုတူဆြဲမယ့္ ပန္းခ်ီကားကို မိတၱဴဆြဲရတယ္၊ မိတၱဴဆြဲလို႔အဆင္မေျပတဲ့ပံုေတြကိုဆို ဆရာက စကၠဴပါးေလးနဲ႔ ေကာက္ေၾကာင္းဆြဲေပးတယ္။ အဲ့ဒီ ေကာက္ေၾကာင္းပံု ဒါမွမဟုတ္ မိတၱဴပံုကိုမွ ေက်ာက္ပန္းခ်ီစီမယ့္ ဘုတ္ျပားေပၚကို မင္ခံစကၠဴနဲ႔ ထပ္ျပီး ေကာက္ေၾကာင္းလိုက္ရတယ္။ ေကာက္ေၾကာင္းေတြ စံုျပီဆိုရင္ေတာ့ အဲ့ဒီေကာက္ေၾကာင္းေတြကို မွတ္မီးလိုင္း လိုက္ဆြဲရပါတယ္။ (မွတ္မီးဆိုတာ မဟူရာေက်ာက္ပါ၊ အဲ့ဒီ မဟူရာေက်ာက္ကို အရြယ္စံု ရေအာင္ ေထာင္းျပီး အမႈန္႔ခ်ရပါတယ္။ တျခား ေက်ာက္ေတြကိုလည္း အရိုင္းသံုးသင့္ အရိုင္း ၊ ေထာင္းသင့္ေထာင္း၊ ေသြးသင့္ ေသြး အဲ့ဒီလုပ္ရပါတယ္ )


မွတ္မီးလိုင္းဆြဲဖို႔အတြက္ မင္ခံလိုင္းေတြကို ေကာ္နဲ႔လိုင္းဆြဲျပီး မွတ္မီး  အပြင့္ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ စီရပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အမႈန္႔ေတြနဲ႔ဆြဲပါတယ္။ သူက ပိုသပ္ရပ္ျပီး ပိုျမန္ပါတယ္။ ေအာက္မွာျပထားတဲ့ ပံုအတိုင္းေပါ့။ 

ဒါက မွတ္မီးနဲ႔ လိုင္းဆြဲေနတာပါ.. ပံုထဲမွာ ပါတဲ့သူကေတာ့ စိုင္းစိုင္းရဲ့ ဆရာေပါ့ဗ်ာ

 သူတို႔ဆြဲေနတဲ့ပံုက မဟာပိႏၷဲနတ္ဘုရားပံုတူ။ ပံုက ေတာ္ေတာ္ၾကီးပါတယ္။ ပံုထဲမွာ ျမင္ရတဲ့အတိုင္းပါပဲ။

အဲ့ဒီလိုပန္းခ်ီကား တစ္ကားလံုးကို လိုင္းဆြဲလို႔ျပီးျပီဆိုရင္ေတာ့ မူလပံုေတြမွာ ပါတဲ့အေရာင္ေတြနဲ႔ အနီးစပ္ဆံုးတူတဲ့ ေက်ာက္ေတြကို သံုးျပီး ပန္းခ်ီစီရပါတယ္။ အႏုအရင့္ကစ ေသခ်ာေရြးျပီး စီရပါတယ္။ ဒါမွ ပန္းခ်ီကားက အသက္ဝင္မွာကိုး။

 ဒါက သူ႔တပည့္မေလးတစ္ေယာက္ ေက်ာက္ပန္းခ်ီစီေနတဲ့ပံုပါ။ ဟိႏၵဴနတ္ဘုရားပံုပါ။

စိုင္းစိုင္းလုပ္ခဲ့တဲ့ ပန္းခ်ီကားေလးေတြက ဖန္စီကားေလးေတြမ်ားေတာ့ သိပ္မပင္ပန္းခဲ့ပါဘူး။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဖန္စီကားေလးေတြက သိပ္မဆြဲၾကေတာ့ဘူးလို႔ထင္တယ္။ ပံုတူပန္းခ်ီေတြနဲ႔ တျခား ရိုးရာပံုေတြကိုပဲ ပိုစီၾကတယ္။  စိုင္းစိုင္းလုပ္ခဲ့တာက သံုးလေလာက္ပဲဆိုေတာ့ သိပ္လဲ မတတ္ခဲ့ပါဘူး။ ပံုတူပန္းခ်ီေတြ ဆြဲရေလာက္ေအာင္လဲ သင္ဖို႔အတြက္ အခ်ိန္မရခဲ့ပါဘူး။  


ပံုတူပန္းခ်ီကေတာ့ စီရတာ အခ်ိန္ပိုၾကာသလို ပိုလည္းလက္ဝင္ပါတယ္။ စိုင္းစိုင္းေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္တုန္းက ဆရာဆြဲေနတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြကာ ျမတ္စြာဘုရားပံုေတာ္ေတြရယ္ ေနာက္ ဟိႏၵဴနတ္ဘုရားပံုေတြဆိုတာ သတိထားမိတယ္။ 


စိုင္းစိုင္းဆရာဆြဲတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြက တျခားသူေတြယွဥ္ရင္ ေစ်းနည္းနည္းပိုတယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာသံုးတဲ့ေက်ာက္ေတြက တကယ့္သဘာဝေက်ာက္စစ္စစ္ေတြပဲဆိုတာ သူတို႔သိတဲ့အတြက္ လက္ေဆာင္ေပးဖို႔ဆိုရင္ ဒါမွမဟုတ္ ပံုတူပန္းခ်ီကားစီမယ္ဆိုရင္ ဆရာ့ဆီပဲ လာၾကတယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္ပါတယ္။ ရန္ကုန္က တခ်ိဳ႔ဆိုင္ေတြမွာ ေက်ာက္စီပန္းခ်ီကားေတြေတြ႔ဖူးတယ္။ ေက်ာက္ေတြရဲ့အေရာင္က အရမ္းစိုေနလို႔ အနီးကပ္ၾကည့္မိေတာ့မွ ေက်ာက္ေတြကို ေဆးဆိုးထားမွန္းသတိထားမိတယ္။ ေဆးဆိုးထားတဲ့ ေက်ာက္က ပိုလွတယ္ ထင္ရေပမယ့္ အတုအစစ္ခြဲတတ္တဲ့ သူေတြရဲ့ မ်က္လံုးထဲမွာေတာ့ လွတယ္လို႔ကို မထင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ 

အေမစု ပံုေလး ေက်ာက္ပန္းခ်ီစီထားတာကို ဓါတ္ပံုရိုက္ထားတာ။ ဆရာက သူဆြဲျပီးတဲ့ပံုေလးေတြကို အဲ့လိုပဲ ဓါတ္ပံု ရိုက္ရိုက္ထားတတ္တယ္။ စိုင္းစိုင္းက အဲ့ဒီဓါတ္ပံုကို ဓါတ္ပံုျပန္ရိုက္လာတာပါ။ ေတာ္ေတာ္တူတယ္ေနာ္။ က်က္သေရရွိလိုက္တာ

ဒါကလည္း ေနာက္တစ္ပံုပါ။ မူရင္းပံုေတြနဲ႔ ယွဥ္ျပီး ျပထားတာကို ရိုက္လာခဲ့တာ။ မိသားစုပံုပါတယ္။ ေနာက္ ထိုင္းဘုရင့္ပံုပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပံုက ေတာ္ေတာ့္ကို တူတယ္လို႔ ခံစားရတယ္။

ဒါက ျမတ္စြာဘုရားပံုေတာ္မွာ သကၤန္းေတာ္ကို အညံ႔ေက်ာက္ေတြနဲ႔ စီေနတာပါ ( အည႔ံေက်ာက္ဆိုတာ မေကာင္းတဲ့ေက်ာက္ မဟုတ္ဘူးေနာ္.. ေက်ာက္နာမည္ကိုက အည႔ံတဲ့။ သူက အေရာင္စံုနီးပါးကိုရွိတယ္။ ဟိုတီဗီမွာလာတဲ့ အင္တာဗ်ဴးသမား တစ္ေယာက္ကို သတိရမယ္တယ္။ နီလာဆိုေပမယ့္ ေက်ာက္ကေလးေတြက အျပာေရာင္ေလးေတြေနာ္တဲ့.. ရယ္လိုက္ရတာ အူေတြကို လွိမ့္ေနတာပဲ။ နီလာဆိုတာ အျပာေရာင္မွန္း သူသိသင့္တာေပါ့ေနာ့ )

ဒါကေတာ့ ဆရာ့ ပန္းခ်ီခန္းပါ။ ေအာ္ဒါေတြ မွာခ်င္တယ္ဆိုရင္လည္း စိုင္းစိုင္းဆီက တစ္ဆင့္ မွာလို႔ရပါတယ္ေနာ့္။ အက်ိဳးေဆာင္ခ တစ္ျပားမွ မယူပါဘူး။ ေစတနာနဲ႔ ကူညီေပးမွာပါ. :) 

ဒီေအာက္ကပံုေတြကေတာ့ တျခား သူဆြဲထားတဲ့ပံုေလးေတြပါ။ 

 

 

ပံုေတြ စာေတြကို အခ်ိန္ယူျပီး စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ဖတ္ေပးၾကည့္ေပးၾကတဲ့အတြက္ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်။ :)

ပတၱျမားေျမသို႔..

                     

 

မျပန္တာၾကာျပီျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတိေျမသို႔ ျပီးခဲ့သည့္လက ကၽြန္ေတာ္အျပန္ေရာက္ခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ညီဝမ္းကြဲ ရွင္ျပဳအတြက္ ရန္ကုန္မွ မိသားစုဝင္မ်ား ကိုယ္စား တက္ေရာက္ေပးျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အမွန္အတိုင္းေျပာရလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ မိုးကုတ္သို႔ မျပန္ျဖစ္ခဲ့သည္မွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနပါျပီ။ မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္က ေနာက္ဆံုး ျပန္ခဲ့သည္ဟု ထင္သည္။ မိုးကုတ္ျပန္လွ်င္ ရန္ကုန္မွ မႏၱေလး၊ ထိုမွတဆင့္ ကားေျပာင္းစီးရသည္ျဖစ္ရာ အခ်ိန္ကုန္လွသည္။ 

၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ဆယ္တန္းေျဖျပီးခ်ိန္မွစ၍ ရန္ကုန္တြင္သာ အေနမ်ားခဲ့သည္။ ေက်ာက္ဆည္တြင္ ေက်ာင္းတက္ခဲ့သည့္ ၆ ႏွစ္တာ ကာလတြင္လည္း ေက်ာင္းပိတ္လွ်င္ မိုးကုတ္သို႔ မျပန္ျဖစ္ခဲ့ဘဲ ရန္ကုန္သို႔သာ ျပန္လာျဖစ္ခဲ့သည္။ မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၂ မွ ၂၀၁၂ခုႏွစ္အတြင္း ဆယ္ႏွစ္တာ ကာလတြင္ ကၽြန္ေတာ္ မိုးကုတ္သို႔ ျပန္ခဲ့သည့္ အၾကိမ္က လက္ခ်ိဳးေရ၍ ရႏိုင္သည္။ ငါးၾကိမ္ခန့္သာရွိမည္ဟုထင္သည္။ ပံုမွန္အခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို မိုးကုတ္ျပန္မလားဟု လာေမးပါက ေခါင္းခါ၍ ျငင္းမိျမဲ။ မျပန္လိုျခင္းမဟုတ္ေသာ္လည္း မိုးကုတ္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သက္ဆိုင္ေသာ အရာမ်ားက မရွိသေလာက္ပင္ျဖစ္ရာ ျပန္ျခင္း မျပန္ျခင္းသည္ ဘာမွ ထူးျခားမလာဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည့္အတြက္ မျပန္ျဖစ္ခဲ့။ 

သို႔ေသာ္ ယခု ကၽြန္ေတာ့္ညီေလးဝမ္းကြဲ ရွင္ျပဳအတြက္ သြားရမည့္သူက ကၽြန္ေတာ္မွလြဲ၍ မည္သူမွမရွိ။ အဘြားႏွင့္ အကိုက သြားခ်င္ေသာ္လည္း အဘြားကို ခရီးပန္းမည္စိုးေသာေၾကာင့္ မသြားေစလို။ အကိုကေတာ့ အလုပ္မအား။ ကၽြန္ေတာ္လည္း မအားပါ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္အကိုအလုပ္ထက္စာလွ်င္ တာဝန္သိပ္မၾကီးသည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ လာမည္ဟု မိုးကုတ္အိမ္ကို အေၾကာင္းၾကားလိုက္သည္။ ျပန္ရမည့္ရက္ နီးကပ္လာေလေလ စိတ္လွဳပ္ရွားေလျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုးျပန္ျဖစ္ခဲ့သည့္အခ်ိန္ႏွင့္ ယခုအခ်ိန္ၾကား ေလးႏွစ္မွ် ျခားေနခဲ့ျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္က သိခဲ့ေသာ မိုးကုတ္ႏွင့္ ယခုမိုးကုတ္ ဘာေတြ ကြာျခားေနမလဲ ကၽြန္ေတာ္သိခ်င္လွသည္။

မတ္လ ၂၂ ရက္ေန႔ ညတြင္ မႏၱေလးသို႔ ကၽြန္ေတာ္ထြက္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ညီမဝမ္းကြဲ (ရွင္ျပဳမည့္ ညီ၏ အစ္မ) လဲ ပါသည္။ မတ္လအတြင္း မႏၱေလးသို႔ ဒုတိယအၾကိမ္ ခရီးသြားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ မႏၱေလးရွိ သူငယ္ခ်င္းကို လာၾကိဳရန္ဖုန္းဆက္သည္။ မနက္ ၆ နာရီခန္႔တြင္ ကၽြဲဆန္ကန္ ကားဝင္းသို႔ ေရာက္သည္။ သူငယ္ခ်င္းလာအၾကိဳကို ခဏမွ် ေစာင့္လိုက္ရသည္။ ျပီးေတာ့ ညီမေလးကို သူ႔သူငယ္ခ်င္းအိမ္လိုက္ပို႔ျပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ မနက္စာ စားၾကသည္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာက္ဆည္နည္းပညာတကၠသိုလ္သို႔ ခရီးဆက္ခဲ့ၾကသည္။ ပထမတစ္ေခါက္ လာစဥ္က မျပီးျပတ္ေသးေသာ ေက်ာင္းကိစၥမ်ားကို အျပတ္ျဖတ္မည္ဆိုေသာ စိတ္ကူးမ်ားႏွင့္ အမိေက်ာင္းေတာ္ၾကီးသို႔ ခ်ီတက္ခဲ့ပါသည္။ ဒီေန႔ျပီး နက္ျဖန္မနက္ မိုးကုတ္တက္မည္ေပါ့။

တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ျဖစ္တတ္ပါသည္။ ကံသည္ ၾကံဖန္ျပီး ဆိုးတတ္ပါသည္။ ေမာ္ကြန္းထိန္းထံေရာက္ေတာ့ ျပီးခဲ့တစ္ေခါက္ တင္ထားခဲ့ေသာ ကိစၥေတြက မျပီးေသး။ ခုမွ စလုပ္ရသည္။ သြားပါျပီ။ Grading နဲ႔ GPA ထုတ္တာ ဒီေလာက္ခက္ခဲမွန္း သိခဲ့လွ်င္ ေက်ာင္းျပီးကတည္းက တစ္ခါတည္း ထုတ္ပါသည္။  ျပီးေတာ့ စာသြားစီေတာ့ စာစီစာရိုက္လုပ္ေပးသည့္ ဆရာမက စာေမးပြဲအခန္းေစာင့္က်သည္တဲ့။ နက္ျဖန္မွ လာယူပါတဲ့။ မတတ္ႏိုင္ေတာ့။ မိုးကုတ္ကို တစ္ရက္ေနာက္က်မွ သြားရေတာ့မွာေပါ့ေလဟု ေတြးေျဖသိမ့္သည္။ မႏၱေလးျပန္ ညအိပ္ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ ေက်ာက္ဆည္ ျပန္လာရန္ အားေမြးသည္။

ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္မွာ စိုင္းစိုင္း၏ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ဖုန္းဆက္လာသည္။ သူကလဲ AIT တြင္ ေက်ာင္းေလွ်ာက္မည္တဲ့။ စိုင္းစိုင္းကို ေမာ္ကြန္းထိန္းထံမွ recommendation ေတာင္းခဲ့ပါဟုဆိုသည္။ အင္းေလ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ ကိုယ္က ေက်ာက္ဆည္ေရာက္ေနျပီပဲ လုပ္ေပးရမွာေပါ့။ မေန႔က တင္ထားခဲ့ေသာ Grading ႏွင့္ GPA စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို စစ္ေဆးျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ recommendation ေရးေပးရန္ ဆရာမကို ဘယ္လိုေျပာရမလဲ စဥ္းစားသည္။ စိုင္းစိုင္းဆီမွာေတာ့ စာေတြက စံုေနျပီ။ သို႔ေသာ္ ေမာ္ကြန္းထိန္းဆီက ေတာင္းခဲ့ျခင္း မဟုတ္။ သူငယ္ခ်င္းအတြက္ ေတာင္းေပးျပီး ကိုယ္က်ေတာ့ မေတာင္းဘူးဆိုလွ်င္ ဆရာမ တစ္မ်ိဳးတစ္မည္ ထင္သြားမည္ကိုလဲ စိုးပါသည္။ ထို႔အတြက္ မထူးပါဘူးေလဟု ေတြးျပီး ႏွစ္ေစာင္ေတာင္းလိုက္သည္။ ျပႆနာက ဒီမွာ ထပ္စပါသည္။ သား ေနာက္တစ္ပတ္မွ လာယူလိုက္ေတာ့တဲ့။ စိုင္းစိုင္း ဆံပင္ေမြးေတြ အားလံုးေထာင္သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ ဘာလို႔ ဒီေက်ာင္းကို ခဏခဏ လာေနရပါလိမ့္ေနာ္.. စိတ္က တိုစျပဳသည္။ မိုးကုတ္က ျပန္လာလွ်င္ ေက်ာက္ဆည္ မဝင္ခ်င္ေတာ့။ မႏၱေလးမွာ ခဏနားျပီး ညကားစီးျပီး ရန္ကုန္ကို တန္းဆင္းမည္ စိတ္ကူးထားသည္မ်ားက အခုေတာ့ သြားပါျပီ။ အင္း.. သူငယ္ခ်င္းကို ယူခိုင္းလို႔ရမွာပါေလဟု စဥ္းစားကာ ဟုတ္ကဲ့ဟု ေခါင္းညိတ္ခဲ့လိုက္သည္။

ည မႏၱေလးျပန္ေရာက္ေတာ့ မိုးကုတ္ကားဂိတ္သို႔ ကားလတ္မွတ္သြားျဖတ္သည္။ လာၾကိဳရမည့္ ေနရာေျပာျပီးသည့္ ေနာက္ ၂၄ လမ္းမွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ထံဝင္သည္။ စကားနည္းနည္းပါးပါးေျပာျပီး ညက်မွ ထပ္ေတြ႔ရန္ ခ်ိန္းလိုက္သည္။ အိမ္ျပန္ ေရမိုးခ်ိဳးျပီး မႏၱေလးသို႔ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ခ်ီတက္ၾကသည္။ ေရႊခိုင္အကင္ဆိုင္တြင္ အကင္စား၊ အခ်ိဳရည္ေသာက္ ေထြရာေလးပါး ေလွ်ာက္ေျပာျပီး ည ၉ နာရီေလာက္မွာ အိမ္ျပန္သည္။

ေနာက္တစ္ေန႔ (၂၄) ရက္ေန႔ မနက္ ၇ ခြဲတြင္ ကားလာၾကိဳသည္။ ဗင္ကားထဲတြင္ ဘုန္းၾကီးသံုးပါး၊ ကားေမာင္းသူႏွင့္ စိုင္းစိုင္း။ ဘုန္းဘုန္းသံုးပါးေျပာေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို နားလည္တစ္ခ်က္ မလည္တစ္ခ်က္ နားေထာင္ျပီး မိုးကုတ္သို႔ ဦးတည္ခဲ့သည္။ ဘုန္းဘုန္းတို႔ေျပာေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကေတာ့ မ ဟ န ဆိုလား ဘာလား၊ ေနာက္ ေရႊညဝါ ဆရာေတာ္အေၾကာင္းလဲပါသည္။ ရွင္ဂမၻီရအေၾကာင္းေတြလဲပါသည္။ ေနာက္ တျခား ဘာသာေတြႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာ ေတြ၏ ကြာျခားပံုေတြကို ၾကားရသည္။ ထူးထူးဆန္းဆန္း ဘာသာျခားတစ္ေယာက္က သူ႔ေက်ာင္းပိုင္ေျမကို ကာကြယ္ေပးသည့္အတြက္ အဆိုပါပုဂၢိဳလ္ကို ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းၾကီးက ရပ္ရြာအက်ိဳးေဆာင္အျဖစ္ ေထာက္ခံေပးသည္တဲ့။ ျမတ္စြာဘုရား… ဘာေတြမ်ားျဖစ္ကုန္ျပီလဲ။ ေျခလွမ္းသြက္လွေခ်လား ဘာသာျခားေတြက။ ထားပါေတာ့ေလ။

မနက္ ၇ နာရီခြဲကတည္းက ထြက္လာေသာ ကားသည္ ေန႔လည္ ၂ နာရီသာသာခန္႔ တြင္ေတာ့ စိုင္းစိုင္း၏ အေဒၚအိမ္ေရွ႔တြင္ ဆိုက္ပါသည္။ အထုပ္ေတြဆြဲျပီး ကားေပၚက ဆင္းသည္။ အိမ္ျခံဝင္းတံခါးေရွ႔အေရာက္တြင္ စိုင္းစိုင္း၏ ညီဝမ္းကြဲကေလး အေျပးေလး လာၾကိဳသည္။ သူသည္ စိုင္းစိုင္းကို တစ္ေန႔လံုးေမွ်ာ္ေနခဲ့သည္ဟု ဦးေလး ေျပာသည္တြင္ စိုင္းစိုင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္။ ေမွ်ာ္ရတာ ဘယ္ေလာက္ေမာတယ္ဆိုတာ စိုင္းစိုင္းသိပါသည္။ ညီေလးကို ေခၚျပီး ေစ်းထဲရွိ အေဒၚ႔ဆိုင္သို႔ ေရာက္ျပီဆိုသည့္အေၾကာင္း သြားေျပာရသည္။ ယခင္က စည္ကားလွသည့္ ေစ်းၾကီးသည္ အခုခ်ိန္တြင္ လူခပ္က်ဲက်ဲသာ ရွိေတာ့သည္ပဲ။ ဆိုင္နီးနားခ်င္းေတြက စပ္စုသည့္ အၾကည့္မ်ားႏွင့္ စိုင္းစိုင္းကို လွမ္းၾကည့္ ၾကသည္။ အေဒၚက ဒါ ကၽြန္မ သားအၾကီးဆံုးေလ ဟု ခပ္ေနာက္ေနာက္ဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲတြင္ အေမ့ကို သတိရမိသည္။ အေမ့ေနာက္တြင္ အေဖသည္ ကပ္ပါလာသည္။ အေဖသည္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမွ်ာ္ေနမွာပဲ။ 

သာသနာ႔ေဘာင္သို႔ အေဖဝင္ေရာက္ခဲ့တာ ေလးငါးႏွစ္မွ် ရွိျပီေပါ့။ သို႔ေသာ္ အေဖသည္ အေဖပါပဲ။ အေဖသည္ မေတြ႔တာ ၾကာျပီျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတြ႔လွ်င္ ေပ်ာ္ရွာပါလိမ့္မည္။ အေဒၚ့ကို ရြာသြားျပီး အေဖနဲ႔သြားေတြ႔လိုက္ဦးမယ္ဟု ခြင့္ပန္ေတာ့ အေဒၚက သံုးနာရီေတာင္ထိုးေတာ့မယ္.. ညမိုးမခ်ဳပ္ခင္ေတာ့ ျပန္လာခဲ့ ဟု ေျပာျပီး ခြင့္ျပဳသည္။ ေက်ာပိုးအိတ္ေကာက္လြယ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္တက္စီ တစ္စီးငွားလိုက္သည္။ ကားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေတြ႔ရေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားသည္ အရင္ကႏွင့္ သိပ္ျပီးကြာျခားသြားသည္မရွိ။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ ရြာဆီသို႔ အရင္ေရာက္ႏွင့္ေနခဲ့ျပီ။ ရြာမွာ ဘယ္လိုေျပာင္းလဲမႈေတြကိုမ်ား ျမင္ရမွာပါလိမ့္. ကၽြန္ေတာ္ သိပ္သိခ်င္ပါသည္။ 

 ဒါက မိုးကုတ္ျမိဳ႔၏ က်က္သေရေဆာင္ ခ်မ္းသာၾကီးဘုရားျဖစ္ပါသည္။ တပို႔တြဲလဆိုလွ်င္ ခ်မ္းသာၾကီး ဘုရားပြဲကို ႏွစ္စဥ္က်င္းပေလ့ရွိသည္။

ယခု ဖူးေတြ႔ရသည္က ေဖာင္ေတာ္ဦးျမတ္စြာဘုရားကိန္းဝပ္စံပယ္ရာ ေက်ာင္းေတာ္ျဖစ္ပါသည္။  ခ်မ္းသာၾကီးဘုရားပြဲအျပီး တေပါင္းလဆိုလွ်င္ ေဖာင္ေတာ္ဦးဘုရားပြဲကို ဆက္တိုက္ဆိုသလို က်င္းပေလ့ ရွိပါသည္။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အဆိုပါ ဘုရားပြဲေတြေရာက္လွ်င္ အျမဲ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းခဲ့သည္ကို အမွတ္ရမိပါေသးသည္။

အမွတ္တရအခ်ိန္မ်ား ၃

ဒါက အပိုင္းသံုးပါ..

  ခရီးတစ္ေခါက္သြားရတာ တင္လို႔ မဆံုးႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္လို႔ေတာ့ မေျပာပါနဲ႔ေနာ့.. စိုင္းစိုင္းက အဲ့လိုပဲ အရစ္ရွည္ပါတယ္.. သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ေတြ ပိုသိပါတယ္ခင္ဗ်.. ဟီး.

 

ဒါက မနက္ ေနထြက္အလာကို လွမ္းရိုက္ထားတာပါ... ေတာင္ေစာင္းေပၚကေန ထြက္ျပဴလာတဲ့ နီက်င္က်င္ ေနမင္းၾကီးကုိ အိမ္ေခါင္းရင္းက ငွက္ေပ်ာခင္းနဲ႔ တြဲျပီး ျမင္ရတာ တကယ့္ ေက်းလက္အရသာ.
ရန္ကုန္မွာဆိုရင္ ေနဘယ္အခ်ိန္ထြက္လို႔ ဘယ္အခ်ိန္ဝင္သြားမွန္းေတာင္ သတိမထားမိဘူး..

 

မေန့က ညစားၾကည့္ျပီးေတာ့ သြားရည္ယိုခဲ့တယ္မဟုတ္လား.. ဟီး.. ဒါက မနက္စာပါခင္ဗ်ာ.. မနက္စာကလဲ ေကာင္းတာပါပဲ.. ထမင္းဆီဆမ္း၊ လက္ဖက္သုပ္၊ တို႔ဟူးေျခာက္ေၾကာ္၊ ၾကက္ဥေၾကာ္၊ ေနာက္ ေညာင္ခ်ဥ္ရြက္သုပ္၊ အညာအစားအစာစစ္စစ္ျဖစ္တဲ့ ထေနာင္းရြက္ႏုသုပ္၊ ျပီးေတာ့ သေဘာၤပြင့္နဲ႔ ငံျပာရည္ခ်က္.. မနက္စာလဲ ဗိုက္ကားေအာင္စားခဲ့ရပါတယ္... ေနာက္ လာတိုင္းလာတိုင္း ခ်က္ေကၽြးႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္။

 

ေမာင္တစ္ထမ္း၊ မယ္တစ္ရြက္ဆိုတာ ၾကားဖူးၾကတယ္ဟုတ္.. မိန္းမက ပန္းကန္ေဆးေတာ့ ေယာက်္ားက    ေမာင္ေရေလာင္းေပးမယ္တဲ့ေလ.. ၾကည္ႏူးဖို႔ေကာင္းလိုက္တာေနာ္... ဟီး.. အားက်ထွာ...

 

  

ဒါက ေခါင္းရင္းငွက္ေပ်ာခင္းအလြန္က သေဘၤာသီးခင္း  သေဘၤာသီးေတြက မမွည့္ေသးလို႔နဲ႔တူတယ္.. မစားလိုက္ရဘူး.. မွည့္ေနတဲ့အလံုးမ်ား ရွိမလားလို႔ လိုက္ၾကည့္ပါေသးတယ္.. တစ္ခင္းလံုးသာ ကုန္သြားတယ္.. မွည့္ေနတဲ့ သေဘၤာသီး မေတြ႔ခဲ့ရဘူး..  ေနာက္တစ္ခါေပါ့ကြာ သေဘၤာသီးရာ.. ထင္းေခြမၾကံဳ ေရခပ္ၾကံဳဦးမွာပါ.. ငွဲငွဲ..

 

ကြမ္းျခံထဲမလဲ အျငိမ္မေနပါဘူး.. ရိုက္ေပးမယ့္သူမလာေသးေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဖမ္းရိုက္ထားတယ္. ဘယ္ရမလဲ.. နာကြ... ဟမ္းဟမ္း

ဒါက သူငယ္ခ်င္းက ရိုက္ေပးပါဆိုလို႔ ရိုက္ေပးထားတဲ့ ႏွင္းဆီပန္းပံု.. ပြင့္ဖတ္က တစ္လႊာပဲပါေတာ့ ထူးဆန္းလို႔ ရိုက္ေပးပါတဲ့... ရိုက္လိုက္တာ စိုင္းစိုင္း ေျခေထာက္ ပါသြားတယ္.. ဟီး

ဒါက ရြာအဝင္က ထန္းပင္ႏွစ္ပင္ၾကားမွာ.. ကုကၠိဳပင္ေအာက္က စာဥေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္ေနတယ္ မသိဘူး.. ထန္းႏွစ္ပင္ၾကားက စိုင္းစိုင္းကေတာ့ အဲ့ဒီလို ၾကာၾကာ မရပ္ႏိုင္ပါဘူး.. ေညာင္းတယ္ဗ်..

 

ဆုကဗ်ာရဲ့ စနက္ပ္ေရွာ့ကို အားက်လို႔ ဓါတ္ပံုရိုက္ေနတာကို ျပန္ရိုက္ခဲ့တယ္..  လွ်ပ္တစ္ျပက္ပဲ.. ဟဲဟဲ

 ဒါက ညက စားခဲ့တဲ့ သရက္ကင္းေတြရဲ့ အပင္ထင္ပါ့.. သူတို႔ဆီမွာ သရက္သီးေပါခ်က္ကေတာ့ မွည့္ခ်ိန္ ေၾကြခ်ရင္ ႏြားေကၽြးပစ္တာပဲတဲ့.. ဟင့္.. ရန္ကုန္မွာ ေနတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ သနားမိေတာ့တယ္..

 ဒါက လက္ေဆာင္ပါးေပးလိုက္တဲ့ လက္က်န္ ေရွာက္ခ်ိဳသီးေတြ.. စားလို့ေကာင္းတယ္ဗ်.. ခု အပင္ေပၚက ဆြတ္ အခုစားဆိုေတာ့.. အရသာျပည့္ဝ အရည္ရႊမ္း ဆိုးေဆး တုိ႔ေဆး လံုးဝမသံုး.. တကယ့္ သဘာဝ..

အပိုင္းေလးေတာ့ မဆက္ေတာ့ပါဘူး.. တမုတ္ေရႊဂူၾကီးဘုရားအေၾကာင္းကို သတ္သတ္ေရးျဖစ္ေတာ့မွပဲ ပံုေတြကို ထပ္တင္ေပးပါေတာ့မယ္.. ေက်းဇူးတင္ပါ၏..

အမွတ္တရ အခ်ိန္မ်ား

                              ဒါက စိုင္းစိုင္းတက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္း၊ ေက်ာက္ဆည္ နည္းပညာတကၠသိုလ္ေပါ့ဗ်ာ

 ေဇာ္ဂ်ီအထက္ဆည္ဟု စိုင္းစိုင္းတို႔ ေခၚၾကေသာ ဆည္တစ္ေနရာ.. ေႏြဆိုေတာ့ ေရေတြ ခန္းေပါ့

တေလာက စိုင္းစိုင္း မႏၱေလးသို႔ ေက်ာင္းကိစၥႏွင့္အတူ အလည္ေရာက္ခဲ့သည္။ စိုင္းစိုင္းသည္ ေက်ာက္ဆည္တြင္ ေျခာက္ႏွစ္တိတိ ေက်ာင္းတက္ခဲ့သည့္အတြက္ မႏၱေလးသည္ စိုင္းစိုင္းအတြက္ ေက်ာင္းတက္ကတည္းက အျမဲသြားေနက် မစိမ္း။ မႏၱေလးသည္ စိုင္းစိုင္းအတြက္ အမွတ္တရမ်ားစြာတည္ရွိရာျဖစ္သလို သူငယ္ခ်င္းရင္းခ်ာမ်ား စုစည္းရာလဲျဖစ္သည္ 

ေက်ာင္းျပီးသြားတာ ၾကာျပီဆိုသည့္တိုင္ တစ္ႏွစ္ တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ အနည္းဆံုးေရာက္ျဖစ္သည္။ မႏၱေလး ကိုလည္း တစ္ႏွစ္ ႏွစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ေရာက္သည္။ ေရာက္တိုင္းလဲ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုျဖစ္ၾကသည္။ စိုင္းစိုင္း၏  သူငယ္ခ်င္းအေတာ္မ်ားမ်ားသည္ မႏၱေလးအနီးတဝိုက္မွ ျဖစ္သည့္အတြက္ မ်ားေသာအားျဖင့္ မႏၱေလးမွာပဲ ျပန္အေျခခ် ၾကသည္။ အခ်ိဳ႔ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေလာက္သာ ႏိုင္ငံျခား သို႔မဟုတ္ ရန္ကုန္သို႔ တက္လာၾကသည္။ 

ဒီအတြက္ စိုင္းစိုင္းသာ မႏၱေလးသို႔ တက္မလာလွ်င္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ဆံုၾကရန္ ခဲယဥ္းသည္။ ယခုတစ္ေခါက္ မႏၱေလးခရီးက အရင္အေခါက္ေတြႏွင့္မတူ။ ခရီးမစခင္မွာပင္ အလြဲေလးႏွင့္စသည္။ 

စိုင္းစိုင္းျဖတ္ထားသည့္ ကားလက္မွတ္က ည ၉ နာရီကား။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ပလိပ္လမ္းဆံုမွာဆင္းမည္။ လမ္းဆံု မေရာက္ခင္ ဖုန္းဆက္မည္။ လာၾကိဳဟု ဖုန္းၾကိဳဆက္ထားျပီးျပီ။ ေအာင္မဂၤလာ ကားဝင္းကို ၇ နာရီ မထိုးခင္မွာ ေရာက္ႏွင့္သည္။ တစ္ေယာက္တည္း ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္ေစာင့္မည္ေပါ့။ ၇ နာရီေက်ာ္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ မွတ္ပံုတင္ ပါမလာဘူးထင္သည္ဆိုျပီး အိတ္ေတြထဲ ေလွ်ာက္ႏွိဳက္ၾကည့္ေတာ့ ထင္သည့္အတိုင္းပါမလာ။ ဒုကၡႏွင့္ လွလွေတာ့ ေတြ႔ၾကျပီ။ မွတ္ပံုတင္က ရံုးမွာက်န္ေနခဲ့ျပီ။ ကားတစ္စင္း ခပ္ျမန္ျမန္ငွားရသည္။

 ရံုးက ဆူးေလနားမွာဆိုေတာ့ သြားရမည့္ ခရီးအတြက္ အခ်ိန္ေလာက္မေလာက္ မေသခ်ာ၊ မတတ္ႏိုင္ မွတ္ပံုတင္သည္ အေရးၾကီးသည္။ ပါမလာလွ်င္ ဘာျဖစ္မလဲ ၾကိဳေျပာလို႔မရ။ ကားကို အသြားအျပန္ ၉၀၀၀ ႏွင့္ငွားျပီး ကားဝင္းကို ကိုးနာရီမထိုးခင္အေရာက္ေမာင္းခိုင္းရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ရန္ကုန္ျမိဳ႔၏ တိုးတက္လာေသာ ကားအစီးေရ ႏွင့္ ကြန္ကရစ္လမ္းခင္းေနေသာ လမ္းပိုင္းမ်ားေၾကာင့္ ကားပိတ္ခ်က္က ရက္စက္သည္။ ကိုးနာရီေတာ့ မမီ ကားဂိတ္ကိုလဲ ဖုန္းဆက္ရေသးသည္။ လာေနျပီျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ အနည္းငယ္ေစာင့္ေပးပါရန္ေျပာေတာ့ ဖုန္းေျဖၾကားသူက ဆယ္မိနစ္ ေစာင့္ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာေတာ့မွ စိတ္အနည္းငယ္ခ်မ္းသာရာရသည္။ ကားေပၚသို႔ေရာက္ျပီး ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေနမွ ကားထြက္သည္။ 

ကားေပၚတြင္ ဖြင့္ထားသည့္ အဲကြန္းက အႏုတ္ဒီဂရီမ်ား ေရာက္ေနျပီလား ထင္မိသည္။ အဲကြန္းေအးစိမ့္ေနမွ ကားေကာင္းသည္ဟု ထင္ၾကသလားမသိ။ ေတာ္တန္ရံုအေအးဖြင့္ထားေတာ္ေရာေပါ့။ အေႏြးထည္ မပါေသာ စိုင္းစိုင္း အေအးဒဏ္ကို လူးလွိမ့္ေနေအာင္ ခံလိုက္ရသည္။ ( ရန္ကုန္မွာ ေတာ္ေတာ္ပူေနျပီျဖစ္သည့္အတြက္ မႏၱေလးမွာလဲ အေအးေပါ့ေလာက္ျပီထင္ျပီး အေႏြးထည္ မယူလာမိေသာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ အျပစ္တင္ရေတာ့မွာေပါ့ ) ၁၁၅ မိုင္ဂိတ္မွာ ထမင္းစားနားျပီး ျပန္အတက္မွာ ကားဒရိုင္ဘာကို အဲကြန္းအေအးေလွ်ာ့ေပးပါရန္ေတာင္းပန္ေတာ့မွ ေနသာ ထိုင္သာ ရွိသည္။ 

ညေနက သူငယ္ခ်င္းေတြကို ပလိပ္လမ္းဆံုမွာ ဆင္းမည္ဟု ဖုန္းဆက္ထားသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုသြားမည့္ ကားသည္ လမ္းေဟာင္းမွ မသြား လမ္းသစ္သြားမည့္ ကားျဖစ္သည့္အတြက္ ပုလိပ္လမ္းဆံုသာ ဆိုရသည္ ဘယ္နားမွာ ဆင္းရမည္ဆိုတာ စိုင္းစိုင္းမသိ။ ကိစၥေတာ့ မရွိေလာက္ပါ။ ရန္ကုန္-မႏၱေလး အျမန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ဖုန္းလိုင္းေတြ မိေအာင္ လုပ္ေပးထားသည္တဲ့။ ဖုန္းဆက္လိုက္မွာေပါ့ဟု ေလွ်ာ့ေတြးလိုက္သည္။ 

ဆင္းရသည့္ ပလိပ္လမ္းဆံုဆိုေသာ ေနရာသည္ မႏၱေလး ေလယာဥ္ကြင္းအသြားလမ္းႏွင့္ အျမန္လမ္းမ ဆံုေသာ ေနရာျဖစ္သည္။ အနီးအနားတြင္ လူေနအိမ္တစ္လံုးမွမရွိ။ ကိစၥမရွိ။ သူငယ္ခ်င္းကို ဖုန္းဆက္လိုက္ဦးမည္။ သူ႔အိမ္ႏွင့္ နီးသည္ဟု သူေျပာထားသည္ပဲ။ ဖုန္းကို ထုတ္လိုက္ေတာ့ No Network Coverage .. ေသျပီဆရာ ေသျပီ။ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ။ ဟိုဟိုသည္သည္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေတာ့ လမ္းဆံုေထာင့္မွာ ဆိုင္ကယ္ႏွစ္စီး သံုးစီး ရပ္ထားတာကို ေတြ႔ရသည္။ ဆိုင္ကယ္တက္စီထင္ပါ့။ ဘယ္သြားမလဲ ညီေလး ဟု သူေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဒုတိအၾကိမ္ေျမာက္ ဒုကၡနဲ႔ ထပ္တိုးသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းအိမ္က ဘယ္နားမွာလဲ ကၽြန္ေတာ္မသိ။ တျခား သူငယ္ခ်င္းေတြအိမ္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ဖူးသည္။ သူ႔အိမ္ကိုေတာ့ တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးခဲ့။ ပလိပ္ဆိုတာထက္ကို ပိုမေျပာျပတတ္ေတာ့။ မငွားေတာ့ဘူးအကို လာၾကိဳမယ့္သူ ရွိတယ္ဟု ျဖီးလိုက္ရသည္။ မနက္ ၅ နာရီခြဲေက်ာ္မွာ မႏၱေလး၏ မတ္လဆန္းသည္ အေႏြးထည္ မပါေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေကာင္းေကာင္းႏွိပ္စက္ႏိုင္ပါေသးသည္။ 

၁၅ မိနစ္ေလာက္ ဒုကၡ ခံအျပီးမွာေတာ့ မႏၱေလး ျမင္းျခံ ဘတ္စ္ကားၾကီးတစ္စီး လမ္းမေပၚသို႔ေရာက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကားကို အားရဝမ္းသာ တားျပီး ပလိပ္ျမိဳ႔ထဲေရာက္မေရာက္ ေမးရသည္။ ေရာက္သည္ဆိုေတာ့ ဝမ္းသာလိုက္သည္ ျဖစ္ျခင္း။ ၁၀ မိနစ္ေလာက္ ကားစီးအျပီးမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သိေသာ ပလိပ္ျမိဳ႔ထဲသို႔ ေရာက္လာပါျပီ။ ဖုန္းလိုင္းကေတာ့ မတက္ေသး။ ျမိဳ့ထဲ ဟိုနားေလွ်ာက္ ဒီနားေလွ်ာက္ႏွင့္ ဖုန္းဆိုင္လိုက္ရွာရသည္။ ဖုန္းဆက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းဖုန္းက ဧရိယာျပင္ပဆိုသည့္အတြက္ သူ႔ေဘးအိမ္က ဖုန္းကို ဆက္ရသည္။ သူ႔ကို ေစာင့္ေနတုန္းမွာ ကားတစ္ခ်ိဳ႔ႏွင့္ ဆိုင္ကယ္တစ္ခ်ိဳ႔ တံတားဦးဘက္သို႔ တက္သြားသည္ကို သတိထားမိသည္။ ဒီမိုကေရစီ သီခ်င္းေတြကို sound box ၾကီးေတြႏွင့္ဖြင့္၊ ခြပ္ေဒါင္း စတစ္ကာေတြ အလံေတြတလူလူႏွင့္ဆိုေတာ့မွ သတိရမိသည္။ အေမစု ဒီေန႔ မႏၱေလးကို လာမွာပါလား။ ဖုန္းလိုင္းေတြ ျပတ္ကုန္တာ ဒါေၾကာင့္လား မသိဘူးဟု မဆီမဆိုင္ေတြးမိသည္။

( ေနာက္ပိုင္းမွာ သိရသည္က အေမစုလာမည္ဆိုလို႔ ဖုန္းလိုင္းေတြ က်ျခင္းမဟုတ္ပါတဲ့။ စက္ပစၥည္း တစ္ခု ခ်ိဳ႔ယြင္းသြားျခင္းေၾကာင့္ လိုင္းမ်ားျပတ္ေတာက္ကုန္ျခင္း ျဖစ္ပါေၾကာင္း သိရသည္။ ဟုတ္မွာပါ။ စီဒီအမ္ေအေတြက ဘာမွ မျဖစ္ဘဲ ဂ်ီအက္စ္အမ္ဖုန္းလိုင္းေတြသာ ျပတ္ေတာက္ကုန္ျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ရာတြင္ အင္တာနက္လိုင္းမ်ား ေႏွးေကြးသည္ကေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ။ ပက္ပက္စက္စက္ လိပ္တက္ေနေသာ အျမန္ႏွဳန္းမ်ားႏွင့္ျဖစ္ပါသည္။ )

သူငယ္ခ်င္းလာၾကိဳေတာ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ခဏထိုင္ မုန့္စားရင္း တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ျပီဆိုသည့္အေၾကာင္း လွမ္းအေၾကာင္းၾကားရသည္။ နံနက္ ၈ နာရီအတိမွာ သူတို႔ႏွင့္ ဆံုၾကရန္ ခ်ိန္းသည္။ ျပီးမွ ေက်ာက္ဆည္သြားမည္။ ေက်ာင္းကိစၥေတြလုပ္ရမည္။ ျပီးလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခဏ နားၾကမည္ေပါ့။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ ခဏသြားနားသည္။ ဆိုင္ကယ္မစီးရတာ ၾကာေနျပီျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဆိုင္ကယ္ စီးရျခင္းက လြတ္လပ္ေပါ့ပါးမႈတစ္မ်ိဳးကို ျပန္လည္ခံစားရေစသည္။ ရန္ကုန္မွာလို လိုင္းကားေတြကို တိုးစီးေနရေသာ အခ်ိန္မ်ားႏွင့္ေတာ့ တျခားစီေပါ့။ ေလေအးေအးမ်ားက မ်က္ႏွာကို တိုးေဝွ႔က်ီစယ္ျပီး ဆံပင္ထဲမွာ လူးလြန္႔သြားၾကသည္။ အညာရွဳခင္းကလဲ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ခံစားမႈအသစ္။ ေက်ာင္းတက္ခဲ့စဥ္တုန္းကလို ခံစားမႈမ်ိဳး လြတ္လပ္မႈမ်ိဳးကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ခံစားရသည္။ 

 မနက္စာ စားေနတဲ့ ႏြားႏွစ္ေကာင္.. သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ ရိုက္ထားတာပါ.. ဘာရယ္မဟုတ္ အညာ အမွတ္တရေပါ့ဗ်ာ..

 

ဒီေနရာမွာေပါ့ဗ်ာ စိုင္းစိုင္းေစာင့္လိုက္ရတာ ဖုန္းလိုင္းကလဲ မမိ၊ ခ်မ္းကလဲ ခ်မ္း.. နံနက္မလင္းခင္ ေမွာင္ေမွာင္မည္းမည္းထဲ တစ္ေယာက္တည္း .. လူေနအိမ္ေတြနဲ႔လဲ ေဝး... ဟူး

 ဒါက သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကို သြားတဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္.. တမာပင္ေတြ ထေနာင္းပင္ေတြ အညာဘက္မွာ ေပါက္တဲ့အပင္ေတြက လမ္းေဘး ဝဲယာမွာ စီလို႔.. မနက္ေစာေစာဆိုေတာ့ လူလဲရွင္းျပီး ျမင္ကြင္းက ရွင္းေနတာ

ဒုတိယပိုင္း ဆက္ပါဦးမည္။

Barcamp Yangon 2012

ဒီေန႔မနက္ အိပ္ရာက ေစာေစာထျပီး မေန႔က က်န္တဲ့ ထမင္းၾကမ္းကို ၾကက္ဥနဲ႔ေရာေၾကာ္ျပီး ႏို႔တစ္ခြက္နဲ႔ မနက္စာစား။ ျပီးေတာ့ လိုင္းကားစီးျပီးလွိဳင္တကၠသိုလ္နယ္ေျမထဲကို ၈ နာရီအေရာက္လာခဲ့တယ္။ MICT ထဲမွာ BarCamp Yangon 2012 ပြဲ ရွိတယ္ေလ။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ေစာင့္ေနရတာနဲ့ အဖြင့္ပြဲကို
မမီလိုက္ဘူး။ အဲဒီအတြက္ အေမစုရဲ့ Speech ကို လြတ္သြားတယ္ေလ။ ကံမေကာင္းခ်က္။

မႏၱေလး BarCamp ပံုေတြကို အင္တာနက္မွာေတြ႔ရတာကေတာ့ အားရစရာပဲ။ ဒီရန္ကုန္ပြဲမွာ Wifi Free လႊင့္ေပးထားမွာဆိုေတာ့ ဒီမွာေတြ႔ရတာေတြကိုခ်က္ခ်င္းအင္တာနက္ေပၚတင္လို႔ရေအာင္ လက္ပ္ေတာ့ပ္ ေလးလဲယူခဲ့တယ္။ ရိုက္ခ်င္တာ ရိုက္ရေအာင္ သူငယ္ခ်င္းဆီက ကင္မရာ ငွားလာတယ္။ ဖုန္းမွာပါတဲ့ ကင္မရာသံုးစားလို႔ မရဘူးဆိုတာ ျပီးခဲ့တဲ့ ရွမ္းပြဲမွာကတည္းက ေပါက္သြားျပီ။ (ဖုန္းက စိုင္းစိုင္း ကိုယ္ပိုင္မဟုတ္ အဟီး.. ငါးေထာင္ဒါမွမဟုတ္ အဲ့ထက္နည္းတဲ့ ေစ်းနဲ႔ ရမွပဲ စိုင္းစိုင္းကိုယ္ပိုင္ဖုန္း ဝယ္ကိုင္မွာ )